Dla Audena Burza to dzieło mitotwórcze, przykład gatunku skłaniającego do adaptacji, do jakich zalicza się również jego poemat. Podobnie jak wielu przed nim i wielu po nim, Auden rozumiał Burze jako dzieło sceptyczne – jest podjęciem próby poniekąd absurdalnej, to jest takiej, która w ramach dzieła sztuki- w dziele sztuki per se ma pokazać ograniczenia sztuki. 

To co dla Audena jest ważne w Szekspirze: poświęcenie życia sztuce i pamiętanie stale, że sztuka to rzecz niepoważna, jest oznaką siły charakteru. Szekspir nigdy nie traktuje siebie zbyt serio.

Główne ograniczenie sztuki, które Szekspir analizuje w Burza poleca na tym, że jest ona podwójnie iluzoryczna, bo podsuwa zwierciadło naturze, a nie prawdzie, która wykracza poza możliwości ludzkiego rozumienia.

Burza – dramat, który od samego początku przedstawia sam siebie jako – iluzja iluzji.

Prospero, który wyrzeka się sztuki: Ojcze Nasz jako ostatni monolog, owe wyrzeczenie się powiązane zostaje z rzeczywistością duchową.

Idea sztuki analizowana jest w ramach struktury dualistycznej: animalistycznej reprezentacji Kalibana i nieczłowieczej postaci Ariela.

Portret Gonzalo: Auden kojarzy go z Poloniuszem, uważał za człowieka, który sprawia, że dobro jest łatwe, zamykając oczy na zło.

Kaliban: wcielenie zasady niewspółodczuwania, nieobcowania z innymi, nieatrakcyjności towarzyskiej.

Ernest Chanzer: uważa, że Burza jest najbardziej rozciągniętym żartem złośliwym Szekspira wobec krytyków suszących mu głowę o jedność czasu, miejsca